در آخر دعایی که ماه رجب بعد از هر نماز می خوانیم، به درگاه پروردگار
عرض می کنیم: حرم شیبتی علی النار. خدایا وقتی پیر می شوم، ریشم را
بر آتش دوزخ حرام گردان. نار مربوط به جهنم است ولی همین آتش در دنیا
هم هست. پدر و مادر برای سعادت فرزند زحمت کشیده اند و از او توقع
دارند. بدترین آتش این است که اینها بی وفایی کنند.
خدای تعالی در قرآن می فرماید: امّا یبلغن عندک الکبر احدهما او کلاهما
فلا تقل لهما اف و لاتنهرهما و قل لهما قولا کریما. در نزد شما یکی از پدر و
مادر یا هردوی آنها اگر به پیری رسیدند، به آنها اف نگو، آنها را ناراحت نکن،
حرفهای آسان بگو، درشت صحبت نکن. اگر پـدر و مـادر به شما فلان کار را
گفتند، بگو چشم قربانتان بروم که به من کار گفته اید. فرزند اگر عین این آیه
شریفه عمل کند، در آتش دنیا نمیسوزد. حضرت سجاد (ع) ظرف غذایشان
را از مادر جدا می کردند. می فرمودند: میترسم دستم را به سوی لقمه ای
دراز کنم که مادرم هم قصد خوردن آن را داشته باشند.
پدر و مادر بقای شما را منظور کرده بودند ولی شما که از او مراقبت میکنید،
می گویید: آخرش تمام می شود، می میرد و ارثش به ما می رسد. حالا
اگر این را هم نگویید، بالاخره شما فنــای او را در آخر فکر می کنید ولی
والدین می گویند: سرمایه بـــدهم کار بکند، برای او جهیزیه درست کنم.
این آتش است که پدر و مادر را در سن پیری می سوزاند. خدایا این آتش را
بر ما حرام کن. تا به سن پیری نرسید و بچه دار نباشید نمی فهمید.
یک چهارم احترام به مادر را باید به پدر داشت. برو کف پایش را ببوس. پدر و
مــادر هر چه بی پولتر و بداخلاقتر و افتاده تر باشند برای شما بهتر است،
اگر می خواهید به واقعیت فکر کنید. و الا اگر آتش برای پدر و مادر درست
کنید، خـــدا هم همان را برای شما درست می کند. از خانه ی سالمندان
گرفته تا بی محبتی های دیگر.
از فرمایشات استاد در شب جمعه ۲ رجب ۱۴۱۹



